اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خود کنترلی و مشکلات رفتاری در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خود کنترلی و مشکلات رفتاری در دانش آموزان پسر انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر متوسطه اول از مدارس مختلف شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از بین آنان تعداد ۳۰ نفر از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفر در گروه گواه و ۱۵ در گروه آزمایش جای گذاری شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه خود کنترلی تانجنی و همکاران (۲۰۰۴) و مقیاس خودگزارشی مشکلات رفتاری نوجوانان آختنباخ (۱۹۹۱) استفاده شد. مداخله بر اساس پروتکل درمان شناختی رفتاری یک (۲۰۲۰) در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای صورت گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری بین میانگین های پس آزمون گروه درمان شناختی رفتاری و گروه کنترل در خود کنترلی و مشکلات رفتاری وجود داشت (۰/۰۵>p). از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی رفتاری بر بهبود خود کنترلی و کاهش مشکلات رفتاری در دانش آموزان موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، خود کنترلی ، مشکلات رفتاری