بررسی اثرات بلند مرتبه سازی بر سیمای شهری

این پژوهش به بررسی اثرات بلند مرتبه سازی بر سیمای شهری و کیفیت ادراک بصری فضاهای شهری می پردازد. گسترش شهرنشینی و محدودیت منابع، زمین توسعه عمودی را به یکی از راهبردهای رایج در برنامه ریزی شهری تبدیل کرده است؛ با این حال این الگوی توسعه پیامدهای گسترده ای بر ساختار کالبدی، خط آسمان، هویت بصری و تجربه زیسته شهروندان بر جای می گذارد. هدف اصلی، تحقیق تبیین چگونگی تاثیر استقرار ساختمان های بلند بر انسجام فضایی، مقیاس انسانی و خوانایی منظر شهری و نیز شناسایی شاخص هایی برای هدایت این نوع توسعه در راستای ارتقای کیفیت محیط شهری است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات اسنادی، تحلیل شاخص های کالبدی و بصری و ارزیابی کیفی روابط میان فرم ساختمانی و زمینه شهری انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بلند مرتبه سازی در صورت فقدان ضوابط طراحی مبتنی بر زمینه و مقیاس انسانی موجب گسست بصری، تضعیف هویت مکان و کاهش کیفیت فضاهای عمومی می شود؛ در مقابل هدایت آگاهانه آن می تواند به سازماندهی فضایی، تقویت نشانه های شهری و افزایش کارایی زمین منجر گردد. بر این اساس تدوین چارچوب های طراحی شهری و کنترل هوشمند ارتفاع و تراکم، شرط اساسی تحقق تعادل میان توسعه عمودی و حفظ سیمای مطلوب شهری است.

کلیدواژه ها:

بلند مرتبه سازی ، سیمای شهری ، خط آسمان ، مقیاس انسانی ، هویت شهری