جایگاه تصدیق داده پیام در انعقاد قراردادهای الکترونیکی

توسعه تجارت الکترونیکی و گستردگی مبادلات مبتنی بر داده پیام پرسشهای تازه ای درباره اصالت، انتساب و قابلیت اتکا به داده پیام ها در فرآیند انعقاد قراردادها مطرح ساخته است. یکی از محورهای حقوقی و فنی این پرسش ها، مسئله «تصدیق داده پیام» است. چگونه می توان با اتکا به ابزارهای فنی و معیارهای حقوقی، اصالت و منشا داده پیام را تعیین و در نتیجه آثار حقوقی قرارداد الکترونیکی را برقرار شناخت؟ این مقاله با روش مرور نظام مند منابع فارسی و انگلیسی و تحلیل تطبیقی، جایگاه مفهوم تصدیق داده پیام را در حقوق ایران و معیارهای بین المللی بررسی می کند. نتایج نشان می دهد که قانون تجارت الکترونیکی ایران اصول بنیادین تصدیق و انتساب داده پیام را پذیرفته اما تفصیل معیارهای فنی و سازوکارهای حقوقی برای تعیین تصدیق به ویژه در رویارویی با شواهد فنی مدرن نیازمند تبیین بیشتر است. پیشنهاد می شود چارچوبی تلفیقی شامل استانداردهای فنی معتبر، تعیین معیارهای ثبوتی روشن در قانون و راهنماهای رویه ای قضایی تدوین شود تا از ناهمگونی در احکام عدالت کیفری و حقوق خصوصی جلوگیری گردد و اطمینان حقوقی در مبادلات الکترونیکی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

تصدیق داده پیام ، انتساب داده پیام ، قرارداد الکترونیکی ، امضا ، امضای الکترونیکی ، قانون تجارت الکترونیکی ، معیارهای ثبوتی