مشاوره شغلی و عملکرد کاری کارکنان در سازمان های آموزشی تبیین نقش آموزش فردی، کیفیت تعاملات و رضایت ارتباطی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مشاوره شغلی در بهبود عملکرد کاری کارکنان در سازمان های آموزشی با تاکید بر نقش آموزش فردی، کیفیت تعاملات و رضایت مندی از ارتباطات است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش شناسی توصیفی-تحلیلی بوده و به شیوه پیمایشی با رویکرد علی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان بخش اداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین می باشد که بر اساس فرمول کوکران نمونه ای به حجم ۱۹۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته و بومی سازی شده بود. روایی ابزار پژوهش از طریق روایی ظاهری و تحلیل عاملی با استفاده از شاخص KMO تایید شد و پایایی آن نیز با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ کل در سطح مطلوب مورد تایید قرار گرفت. در بخش تحلیل داده ها، برای آمار توصیفی از نرم افزار SPSS نسخه ۲۱ و برای تحلیل های استنباطی و آزمون فرضیه های پژوهش از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و نرم افزار LISREL نسخه ۸ استفاده شد. یافته های پژوهش حاصل از تکنیک تحلیل مسیر نشان داد که خودکارآمدی کارکنان تحت مشاوره رابطه بین مشاوره شغلی و یادگیری فردی، کیفیت رابطه و رضایتمندی از ارتباطات را به صورت مثبت بهبود می بخشد. افزون بر این نتایج حاکی از آن است که یادگیری فردی، کیفیت روابط کارکنان و رضایتمندی از ارتباطات به طور معناداری می توانند رابطه بین مشاوره شغلی و عملکرد کاری کارکنان را میانجی گری نمایند. این یافته ها بر اهمیت نقش آموزش محور مشاوره شغلی در ارتقای عملکرد کارکنان سازمان های آموزشی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

مشاوره شغلی ، عملکرد کاری ، کارکنان سازمان های آموزشی