تاثیر روشهای تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی و یادگیری معنادار دانشجویان مقطع کارشناسی

تحولات گسترده در نظام های آموزشی معاصر ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش را بیش از پیش آشکار ساخته است. یکی از چالش های اساسی آموزش عالی کاهش انگیزش تحصیلی دانشجویان و سطحی شدن فرایند یادگیری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی و یادگیری معنادار دانشجویان مقطع کارشناسی انجام شده است. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، مقالات علمی پژوهشی داخلی و خارجی و نظریه های معتبر علوم تربیتی صورت گرفته است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که روش های تدریس فعال از جمله یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، تدریس مبتنی بر حل مسئله و پروژه محور، موجب افزایش انگیزش درونی، ارتقای مشارکت آموزشی، تقویت تفکر انتقادی و تعمیق یادگیری دانشجویان می شود. یافته های این پژوهش می تواند راهنمایی موثر برای اساتید، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران آموزش عالی در راستای ارتقای کیفیت فرایند یاددهی یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری معنادار ، آموزش عالی ، علوم تربیتی