تاثیر فناوریهای هوشمند بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان و دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف ترکیب تحلیلی شواهد موجود به بررسی تاثیر فناوری های هوشمند و محیط های یادگیری دیجیتال بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پرداخته است. روش این مطالعه مرور نظام مند بر اساس پروتکل PRISMA بود. پس از جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی داخلی و بین المللی و غربالگری منابع، تعداد ۳۱ مقاله واجد شرایط وارد فرآیند تحلیل کیفی با رویکرد ترکیب موضوعی شدند. یافته ها در قالب پنج مضمون اصلی سازماندهی شدند: (۱) نقش تسهیل گرایانه پلتفرم های آنلاین و سیستم های مدیریت یادگیری در فراهم آوری زیرساخت برای خودتنظیمی، (۲) قابلیت ابزارهای هوش مصنوعی در شخصی سازی و واسطه گری فرآیندهای فراشناختی، (۳) اهمیت تلفیق راهبردهای آموزشی خودتنظیمی با فناوری برای تقویت انگیزش و خودکارآمدی، (۴) ویژگی های طراحی محور پلتفرم ها به عنوان پیش نیاز موفقیت، و (۵) عوامل تعدیل کننده کلیدی (مانند سواد فناوری معلمان و شکاف های پژوهشی). نتیجه کلی حاکی از آن است که فناوری های هوشمند می توانند بستری توانمندساز برای خودتنظیمی فراهم کنند اما تاثیر آنها مشروط به طراحی آموزشی هدفمند، توانمندسازی معلمان و در نظرگیری متغیرهای زمینه ای است. این یافته ها چارچوبی برای اقدام به منظور طراحی محیط های یادگیری ترکیبی موثر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

خود تنظیمی ، یادگیری ، فناوری هوشمند ، محیط یادگیری ، دیجیتال ، ابزارهای هوش مصنوعی