تاثیر سیاست های اجتماعی شهرداری بر همبستگی اجتماعی در محلات شهری

همبستگی اجتماعی یکی از مهم ترین شاخص های سلامت اجتماعی و توسعه پایدار شهری است که تاثیر مستقیمی بر کیفیت زندگی، مشارکت شهروندان و ثبات اجتماعی دارد. سیاست های اجتماعی شهرداری به عنوان ابزارهای مدیریتی و برنامه ریزی شهری نقش کلیدی در ارتقای همبستگی اجتماعی در محلات شهری ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سیاست های اجتماعی شهرداری بر همبستگی اجتماعی در محلات شهر شیراز انجام شد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و از نوع میدانی با رویکرد تلفیقی کمی و کیفی بود. داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و جامعه آماری شامل ۳۸۵ نفر از شهروندان محلات مختلف شیراز بود. تحلیل داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی و رگرسیون چندگانه انجام شد و تحلیل داده های کیفی با مضمون کاوی پردازش شد. یافته ها نشان داد که سیاست های اجتماعی شهرداری شامل برنامه های مشارکتی، رفاهی، فرهنگی و آموزشی اثر مثبت و معناداری بر همبستگی اجتماعی شهروندان دارند همچنین مشارکت فعال شهروندان، تعامل میان محلات و ایجاد شبکه های اجتماعی محلی به عنوان میانجی این رابطه عمل می کنند. تحلیل کیفی نشان داد که شفافیت در ارائه خدمات، عدالت اجتماعی و دسترسی برابر به امکانات عوامل کلیدی تقویت همبستگی اجتماعی هستند. پژوهش نتیجه گیری می کند که اجرای سیاست های اجتماعی متوازن، تقویت مشارکت شهروندان و بهبود عدالت اجتماعی در محلات می تواند همبستگی اجتماعی را افزایش دهد و راهبردهای مدیریتی شهرداری ها برای توسعه پایدار شهری را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

همبستگی ، اجتماعی سیاست های ، اجتماعی شهرداری ، مشارکت شهروندی ، توسعه پایدار شهری