مدیریت پایدار گردشگری مبتنی بر شهرسازی با رویکرد توسعه پایدار شهری (مطالعه موردی استان مازندران)

پایداری در گردشگری شهری، مستلزم توجه نظام مند به ابعاد فنی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، تاریخی و زیست محیطی است. توسعه گردشگری شهری آثار مثبت و منفی اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی به دنبال دارد. ایجاد تعادل در این زمینه به گونه ای که آثار مثبت بیش از آثار منفی باشد نیازمند اتخاذ سیاست های مدیریتی و راهبردی قوی است. بنابراین با در نظر گرفتن اهمیت موضوع، مقاله حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و در زمره تحقیقات کاربردی است. جامعه آماری پژوهش کلیه گردشگران ورودی به استان مازندران بوده اند. با استفاده از جدول مورگان تقریبا ۴۰۰ نمونه به روش تصادفی ساده انتخاب و مورد مصاحبه و پرسش قرار گرفتند. همچنین از آزمون های آماری نظیر آزمون همبستگی اسپیرمن و آزمون تی برای بررسی فرضیه ها استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که به علت ضعف های مدیریت شهری، عدم یکپارچگی مدیریت در بهره برداری پایدار از جاذبه ها، کمبود امکانات، عدم دسترسی و اطلاع رسانی، عدم همکاری و هماهنگی نهادهای گوناگون شهری در تامین بهداشت و نظافت شهر و مشکلات مربوط به برنامه ریزی، بخش گردشگری نه تنها از توسعه پایداری فاصله گرفته، بلکه روندی منفی را طی می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت گردشگری ، شهرسازی ، توسعه پایدار شهری ، مدیریت پایدار