کاربرد هوش مصنوعی در برنامه ریزی پایدار نواحی ساحلی و مدیریت گردشگری دریایی

نواحی ساحلی از پویاترین و حساس ترین پهنه های محیطی ایران هستند و طی دهه های اخیر تحت تاثیر عوامل انسانی، تغییرات اقلیمی، آلودگی، بهره برداری بی رویه، و توسعه نامتوازن گردشگری دچار فشار اکولوژیک شده اند. شهرستان بابلسر، به عنوان یکی از مهم ترین قطب های گردشگری دریایی و ساحلی در استان مازندران، با چالش های متعدد ازجمله افزایش تراکم فصلی گردشگران، نبود مدیریت یکپارچه ساحل، ضعف داده محوری در تصمیم سازی، آلودگی ساحلی، تهدید چشم انداز طبیعی، کمبود زیرساخت های هوشمند و آسیب پذیری در برابر مخاطرات دریای خزر روبه رو است. پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد هوش مصنوعی در برنامه ریزی پایدار سواحل و مدیریت گردشگری دریایی و ارائه راهبردهای توسعه مبتنی بر تحلیل نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدها و اولویت بندی راهبردها از طریق ماتریس QSPM انجام شد. روش مطالعه توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق مطالعات نظری، بررسی میدانی و مصاحبه با ۲۵ نفر از متخصصان حوزه های محیط زیست، گردشگری و فناوری جمع آوری شد. نتایج نشان می دهد که مجموع امتیاز نهایی عوامل درونی(IFE) برابر ۲.۶۲ و عوامل بیرونی (EFE) برابر ۲.۵۴ است که بیانگر وضعیت رقابتی متوسط اما دارای پتانسیل رشد تهاجمی با اتکا به فناوری های هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت ساحل ، گردشگری دریایی ، توسعه پایدار ، برنامه ریزی محیطی