نقش مدیریت یکپارچه پسماندهای ساختمانی در ارتقای کیفیت محیطی و رقابت پذیری مقاصد گردشگری مبتنی بر اقتصاد دریا (مطالعه موردی: استان مازندران)

استان مازندران با خط ساحلی طولانی دریای مازندران، یکی از کلیدی ترین مقاصد گردشگری دریایی در ایران به شمار می رود، اما رشد سریع ساخت وسازهای مرتبط با گردشگری مانند ویلاها، هتل ها و تاسیسات تفریحی، منجر به تولید حجم عظیمی از پسماندهای ساختمانی و تخریب (C&D waste) شده که کیفیت محیطی سواحل را به خطر انداخته است. این مقاله نقش مدیریت یکپارچه پسماندهای ساختمانی را در بهبود کیفیت محیطی، حفاظت از اکوسیستم دریای مازندران و افزایش رقابت پذیری گردشگری بررسی می کند. با تمرکز بر مطالعه موردی مازندران، نشان می دهد که مدیریت ناکافی این پسماندها باعث آلودگی ساحلی، کاهش جذابیت گردشگری و خسارت های اقتصادی می شود. یافته ها بر اساس مطالعات محلی و بین المللی حاکی از تولید قابل توجه نخاله های ساختمانی در شهرهای ساحلی مانند تنکابن است که اغلب به صورت غیربهداشتی دفع می شوند و منجر به فرسایش خاک، آلودگی آب و از دست رفتن تنوع زیستی می گردد. توصیه ها شامل رویکردهای یکپارچه مانند بازیافت مصالح، اقتصاد چرخشی و مشارکت ذی نفعان است که می تواند آلودگی را کاهش دهد و پایداری گردشگری را تقویت کند. این پژوهش بینش های عملی برای سیاست گذاران ارائه می دهد تا اقتصاد دریا را در مازندران پایدار سازند.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه پسماند ساختمانی ، پسماندهای ساخت و تخریب ، گردشگری ساحلی ، اقتصاد دریا ، آلودگی محیطی ، دریای مازندران ، مازندران