آسیب های روانی پس از جنگ و وظیفه آموزش و پرورش در بازتوانی اجتماعی

جنگ ها علاوه بر ویرانی های فیزیکی، پیامدهای عمیق و ماندگاری بر سلامت روان فردی و اجتماعی جوامع برجای می گذارند. آسیب های روانی پس از جنگ، نظیر اختلال استرس پس از سانحه، افسردگی، اضطراب، پرخاشگری، انزوا و فروپاشی پیوندهای اجتماعی، نه تنها نسل درگیر مستقیم جنگ، بلکه نسل های پس از آن را نیز تحت تاثیر قرار می دهند. در این میان، آموزش و پرورش به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، نقش کلیدی در شناسایی، پیشگیری و بازتوانی روانی–اجتماعی افراد، به ویژه کودکان و نوجوانان، ایفا می کند. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع علمی داخلی و بین المللی، به بررسی انواع آسیب های روانی پس از جنگ و تبیین وظایف آموزش و پرورش در فرآیند بازتوانی اجتماعی می پردازد. نتایج نشان می دهد که مدارس، معلمان، مشاوران و برنامه های درسی می توانند از طریق آموزش مهارت های زندگی، حمایت روانی، تقویت سرمایه اجتماعی و ایجاد محیط های امن آموزشی، نقش موثری در کاهش آثار روانی جنگ و بازسازی سلامت اجتماعی ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

آسیب های روانی ، پس از جنگ ، بازتوانی اجتماعی ، آموزش و پرورش ، سلامت روان ، مدرسه