تاثیر استفاده از فناوری آموزشی در کلاس عربی بر کاهش اضطراب یادگیری زبان دوم

اضطراب یادگیری زبان دوم به عنوان یکی از مهم ترین عوامل عاطفی موثر بر موفقیت یا شکست زبان آموزان، نقشی تعیین کننده در فرآیند یادگیری زبان عربی به عنوان یک زبان خارجی در نظام آموزشی ایران ایفا می کند. این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مبانی نظری و سازوکارهای تاثیرگذاری فناوری آموزشی بر کاهش اضطراب یادگیری زبان عربی در کلاس های درس مدارس ایران می پردازد. چارچوب نظری این تحلیل بر نظریه کاهش اضطراب زبان (Horwitz)، مدل پذیرش فناوری (TAM) و نظریه بار شناختی (Sweller) استوار است. یافته های نظری نشان می دهد که فناوری آموزشی از طریق پنج سازوکار اصلی بر کاهش اضطراب یادگیری زبان عربی تاثیر می گذارد: الف) ایجاد محیط یادگیری کم تنش با ارائه بازخورد خصوصی و غیرتحقیرآمیز از طریق نرم افزارهای تعاملی، ب) شخصی سازی مسیر یادگیری و حذف مقایسه اجتماعی با همکلاسی ها، ج) کاهش بار شناختی غیرضروری از طریق ارائه چندرسانه ای (ترکیب متن، صدا و تصویر) و دسترسی مکرر به محتوا، د) افزایش خودکارآمدی از طریق موفقیت های مکرر در تمرین های سطح بندی شده، و ه) تغییر نقش معلم از «ارزیاب تنش زا» به «تسهیل گر همدل» . در پایان، نتیجه گیری می شود که فناوری آموزشی در صورتی به حداکثر اثربخشی بر کاهش اضطراب یادگیری زبان عربی می رسد که با طراحی آموزشی مناسب، توجه به تفاوت های فردی زبان آموزان و حفظ تعادل میان تعاملات انسانی و دیجیتال همراه باشد. پیشنهادهای تحلیلی مقاله بر ضرورت آموزش معلمان در استفاده از فناوری های تعاملی، طراحی محتوای چندرسانه ای بومی سازی شده، و ایجاد سازوکارهای بازخورد خصوصی در پلتفرم های آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اضطراب یادگیری زبان دوم ، فناوری آموزشی ، کلاس عربی ، خودکارآمدی ، بازخورد خصوصی.