بررسی رابطه رشد اقتصادی و بیکاری

رشد اقتصادی و بیکاری دو متغیر کلیدی در تحلیل اقتصاد کلان هستند که رابطه ای پیچیده و چندبعدی با یکدیگر دارند و نقش تعیین کننده ای در رفاه اجتماعی و سیاست گذاری اقتصادی کشورها ایفا می کنند. در کشورهای در حال توسعه، افزایش تولید و رشد اقتصادی اغلب با کاهش نرخ بیکاری همراه است، اما شدت این اثر تحت تاثیر عوامل ساختاری، نهادی، نوسانات بازار جهانی و ظرفیت تولید داخلی قرار دارد. هدف این پژوهش بررسی رابطه میان رشد اقتصادی و بیکاری در ایران و تحلیل عوامل موثر بر جهت و شدت این رابطه است تا نقش سیاست های اقتصادی، فناوری، سرمایه انسانی و منابع طبیعی در کاهش بیکاری و تقویت رشد اقتصادی مشخص شود. روش تحقیق به صورت کیفی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای طراحی شده است و داده ها از طریق بررسی مقالات علمی، گزارش های پژوهشی و همایش های معتبر از پایگاه های علمی شامل سیویلیکا، SID، نورمگز، مگ ایران و گوگل اسکولار جمع آوری شده اند. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی انجام شد تا روابط علی و معلولی میان رشد اقتصادی، بیکاری، نوسانات درآمدهای نفتی، توسعه فناوری و فعالیت های کارآفرینی شناسایی گردد. یافته های پژوهش نشان می دهد که رشد اقتصادی اثر معکوس بر نرخ بیکاری دارد، اما تحقق اثر مثبت آن نیازمند هماهنگی سیاست های مالی و پولی، توسعه فناوری، سرمایه انسانی و مدیریت منابع طبیعی است. رشد اقتصادی بدون توجه به ظرفیت تولید و سیاست های حمایتی نمی تواند به کاهش پایدار بیکاری منجر شود و سیاست های هدفمند اشتغال زایی، توسعه فناوری و حمایت از کارآفرینی نقش حیاتی در تثبیت اثر رشد اقتصادی بر بازار کار دارند.

کلیدواژه ها:

رشد اقتصادی ، بیکاری ، سرمایه انسانی ، بازار کار