بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر ابعاد انگیزه تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل می پردازد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. تعداد نمونه ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. این افراد به روش نمونه گیری در دسترس از بین افراد جامعه آماری و سپس به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) پاسخ دادند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش رفتار درمانی دیالکتیک دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه وتحلیل شد. برای بررسی فرضیه های پژوهش از یافته های توصیفی میانگین و انحراف استاندارداستفاده شده وداده ها با استفاده از آمار استنباطی، به ویژه آزمون شاپیرو-ویلک، آزمون لوین، تحلیل واریانس و تحلیل واریانس چند متغیره تحلیل شده اند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان دادکه رفتاردرمانی دیالکتیک بر انگیزه تحصیلی درونی (۴۸/۱= F،) و انگیزه تحصیلی بیرونی(۹۴/۲= F) در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان تاثیر معنادار ندارد.

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی بیرونی ، انگیزه تحصیلی درونی ، رفتاردرمانی دیالکتیک