نقش هوش هیجانی و سرگشتگی ذهنی در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش هوش هیجانی و سرگشتگی ذهنی در پیش بینی اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مشغول به تحصیل در سال جاری بود که از میان آن ها یکصد نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه هوش هیجانی، مقیاس سرگشتگی ذهنی و مقیاس اضطراب اجتماعی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین هوش هیجانی با اختلال اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معنادار و بین سرگشتگی ذهنی با اختلال اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که سرگشتگی ذهنی به تنهایی و هوش هیجانی به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای اختلال اضطراب اجتماعی هستند. هوش هیجانی به عنوان یک عامل محافظتی و سرگشتگی ذهنی به عنوان یک عامل خطر در برابر اضطراب اجتماعی دانشجویان عمل می کنند. آموزش مهارت های هوش هیجانی همراه با کاهش سرگشتگی ذهنی (آشفتگی در تمرکز و درهم ریختگی افکار) از طریق تمرینات ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک پروتکل مداخله ای موثر در مشاوره دانشجویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سرگشتگی ذهنی ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، فضای مجازی