نقش خود تمایزیافتگی، طرح واره های ناسازگار اولیه و حمایت اجتماعی بر بهبود سازگاری پس از طلاق زنان مطلقه در شهر اردبیل

هدف از تحقیق حاضر بررسی نقش خود تمایزیافتگی، طرح واره های ناسازگار اولیه و حمایت اجتماعی بر بهبود سازگاری پس از طلاق زنان مطلقه در شهر اردبیل بود. از لحاظ هدف تحقیق از نوع کاربردی، از لحاظ نوع روش، توصیفی- همبستگی می باشد و از لحاظ روش گردآوری اطلاعات از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهر اردبیل در سال ۱۴۰۵ می باشند که روش مورد استفاده برای نمونه گیری روش دردسترس بود و حجم نمونه طبق جدول مورگان برابر ۳۸۴ است، برای جمع آوری اطلاعات از روش میدانی و از پرسشنامه های (سازگاری پس از طلاق فیش،تمایز یافتگی خوداسکورن و فریدلندر، طرح واره های ناسازگاراولیه یانگ و حمایت اجتماعی فیلیپس) استفاده گردیده است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و با آزمون رگرسیون انجام گرفته است و نتایج یافته های تحقیق حاکی از آن است که بین رها شدن بی ثباتی، محرومیت هیجانی، بی اعتمادی–بدرفتاری،نقص داشتن- شرم،انزوای اجتماعی–بیگانگی، حمایت خانواده، حمایت دیگران با سازگاری پس از طلاق زنان رابطه مثبت و معنادار و بین آمیختگی با دیگران، گسلش عاطفی، حمایت خانوادگی،حمایت دیگران،حمایت دوستان و موقعیت من زنان با سازگاری پس از طلاق رابطه منفی و معنادار وجود دارد و ترکیب خطی متغیرهای پیش بین (تمایز یافتگی خود ،طرح واره های ناسازگار اولیه و حمایت اجتماعی) به گونه معناداری سازگاری پس از طلاق را در زنان مطلقه پیش بینی می کنند. با توجه به نتایج پژوهش می توان چنین نتیجه گیری کرد که تمایزیافتگی خود، طرح واره های ناسازگار اولیه و حمایت اجتماعی با سازگاری پس از طلاق رابطه دارد و روانشناسان فعال در این حیطه باید توجه ویژه ای به آنها داشته باشند .

کلیدواژه ها:

خود تمایزیافتگی ، طرح واره های ناسازگار اولیه ، حمایت اجتماعی ، سازگاری ، طلاق ، شهر اردبیل