بهزیستی روان شناختی دانش آموزان و کیفیت فضای آموزشی: مطالعه مقایسه ای نقش خودکارآمدی و سواد عاطفی معلمان

پژوهش نظری حاضر با رویکردی کاملا توصیفی و تحلیلی، به واکاوی مقایسه ای نقش حیاتی دو سازه خودکارآمدی معلمان در تنظیم هیجان و سواد عاطفی مثبت در تکوین بهزیستی روان شناختی دانش آموزان و ارتقای کیفیت فضای آموزشی می پردازد. نظام های تعلیم و تربیت با تقلیل جایگاه آموزگار به انتقال دهنده صرف داده ها، غالبا از ابعاد پنهان روان شناختی غفلت ورزیده اند. این مطالعه با بهره گیری از روش کتابخانه ای و اسنادی در بستری تفسیری، نشان می دهد که محیط آموزشگاه پیش از آنکه ساختاری کالبدی باشد، زیست بومی سرشار از امواج قدرتمند عاطفی است. یافته های تحلیلی حاکی از آن است که خودکارآمدی معلم در تنظیم هیجان به مثابه سپری محافظ عمل نموده و با مهار تکانه های تنش زا، بستری کاملا امن برای یادگیری فراهم می آورد. در امتداد این مصونیت بخشی، سواد عاطفی مثبت با ماهیتی زاینده وارد عمل شده و آموزگار را قادر می سازد تا با خوانش نیازهای پنهان فراگیران، فضایی آکنده از شفقت و احترام متقابل را معماری نماید. پیوند دیالکتیکی این دو سازه، ضمن ممانعت از سرایت امواج مخرب اضطراب، با گشایش درگاه های شناختی ذهن، یادگیری معنادار و بهزیستی مطلق را تضمین می نماید. در نهایت، استنتاج می گردد که رهایی نهاد آموزش از رخوت کنونی و تربیت انسان هایی خودشکوفا، منحصرا در گرو شالوده شکنی در برنامه های تربیت معلم و قرار دادن بلوغ هیجانی آموزگاران در مرکز ثقل سیاست گذاری های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، تنظیم هیجان ، سواد عاطفی مثبت ، بهزیستی روان شناختی ، کیفیت فضای آموزشی ، دانش آموزان.