پیش بینی تاب آوری تحصیلی بر اساس سبک های فرزند پروری در نوجوانان ۶ تا ۱۲ سال شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی و پیش بینی تاب آوری تحصیلی بر اساس سبک های فرزندپروری والدین در دانش آموزان ۶ تا ۱۲ ساله شهر اصفهان انجام گرفت. تاب آوری تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین توانمندی های روان شناختی دانش آموزان، نقش اساسی در سازگاری آن ها با فشارهای آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی ایفا می کند و خانواده به عنوان نخستین نهاد اجتماعی، سهم تعیین کننده ای در پرورش این توانایی دارد. جامعه آماری تحقیق را کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۱۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری با مریند و پرسشنامه تاب آوری تحصیلی ساموئلز بود. داده های به دست آمده پس از جمع آوری، با بهره گیری از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند.نتایج نشان داد که بین سبک های فرزندپروری والدین و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. به طور مشخص، سبک فرزندپروری مقتدرانه به عنوان یک پیشبین مثبت و قوی در افزایش تاب آوری تحصیلی شناسایی شد. در مقابل، سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با کاهش تاب آوری تحصیلی ارتباط داشتند و تاثیر منفی بر توانایی دانش آموزان در مقابله با چالش های آموزشی گذاشتند. این یافته ها اهمیت نقش والدین و شیوه های تربیتی آنان را در شکل گیری توانایی های مقابله ای و موفقیت تحصیلی دانش آموزان برجسته می سازد. بر اساس نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود سیاست گذاران حوزه آموزش وپرورش و مشاوران مدارس با طراحی برنامه های آموزشی ویژه والدین، بر تقویت سبک های مقتدرانه و کاهش شیوه های مستبدانه و سهل گیرانه تمرکز کنند. همچنین، برگزاری کارگاه های مهارت زندگی و آموزش تاب آوری در مدارس می تواند به افزایش توان مقابله ای دانش آموزان کمک کند و زمینه ارتقای سلامت روان و پیشرفت تحصیلی آنان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری تحصیلی ، سبک های فرزند پروری ، نوجوانان ، اصفهان