بازآفرینی شهری با رویکرد ارتقای کیفیت فضاهای عمومی و افزایش تعاملات اجتماعی شهروندان

فضاهای عمومی به عنوان قلب تپنده شهرها، نقشی حیاتی در شکل دهی به هویت شهری و تقویت پیوندهای اجتماعی ایفا می کنند. با این حال، بسیاری از شهرهای ایران با چالش هایی نظیر فرسودگی بافت، کاهش کیفیت فضاهای باز و انزوای اجتماعی روبرو هستند. این پژوهش با هدف بررسی راهکارهای بازآفرینی شهری با تاکید بر ارتقای کیفیت فضاهای عمومی و افزایش تعاملات اجتماعی انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی (مطالعه موردی) است. یافته ها نشان می دهد که طراحی انسان محور، تنوع بخشی به کاربری ها، ایجاد پیوند بین فضاهای داخلی و خارجی و توجه به امنیت و آسایش بصری، از عوامل کلیدی در احیای تعاملات اجتماعی هستند. نتیجه گیری حاکی از آن است که بازآفرینی شهری بدون توجه به ابعاد اجتماعی و کیفی فضاهای عمومی، تنها به بازسازی فیزیکی محدود می شود و به اهداف پایدار نخواهد رسید.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، فضاهای عمومی ، تعاملات اجتماعی ، کیفیت محیطی ، طراحی شهری ، پیوند اجتماعی