نقش باغچه های اشتراکی در بهبود سلامت روانی و پیوند نسلی: شواهدی از شهرک اکباتان تهران

شهری سازی سریع در کلان شهرهای ایران، به ویژه مجتمع های پرتراکمی همچون شهرک اکباتان تهران، به انزوای اجتماعی، تضعیف پیوندهای بین نسلی و چالش های سلامت روان انجامیده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش باغچه های اشتراکی خودجوش به عنوان ابزاری کم هزینه به منظور ارتقای رفاه روانی و انسجام نسلی و ارائه پیامدهای سیاستی برای برنامه ریزی پایدار شهری انجام شد. روش پژوهش ترکیبی (کمی کیفی) و جامعه آماری آن، ساکنان فعال در باغچه های اشتراکی اکباتان بودند. پرسش نامه ای استاندارد (شامل مقیاس WHO-۵، ۹ گویه لیکرت و سوالات باز) میان ۸۸ نفر (نمونه گیری هدفمند گلوله برفی) توزیع شد. پایایی ابزار با آلفای کرونباخ ۰/۹۱ و ۰/۸۵ تایید شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS (آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، آزمون t) و تحلیل مضمون صورت گرفت. یافته ها میانگین رفاه روانی ۱۹/۱۲ از ۲۵ و پیوند نسلی ۳/۸۳ از ۵ را نشان داد. بالاترین امتیاز به «احساس مفید بودن از یادگیری متقابل» (۴/۳۳) تعلق داشت. تفاوت گروه های سنی معنادار نبود (۰/۰۵

کلیدواژه ها:

باغچه اشتراکی ، پیوند بین نسلی ، توسعه پایدار شهری ، حضور و مشارکت شهروندی ، سلامت روانی