رابطه سبک دلبستگی با اختلال شخصیت وابسته

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های دلبستگی با اختلال شخصیت وابسته در دانشجویان ۲۵ تا ۲۸ سال شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان ۲۵ تا ۲۸ سال مشغول به تحصیل در دانشگاه های شهر قم بود که از میان آنان، ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید و پرسشنامه اختلال شخصیت وابسته مبتنی بر ملاک های DSM-۵ استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و از طریق آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند.نتایج نشان داد بین سبک دلبستگی ایمن و اختلال شخصیت وابسته رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، بین سبک های دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با اختلال شخصیت وابسته رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که سبک های دلبستگی به طور معناداری قادر به پیش بینی اختلال شخصیت وابسته هستند و در این میان، سبک دلبستگی اضطرابی بیشترین سهم را در پیش بینی این اختلال داشت.بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که سبک های دلبستگی نقش مهمی در تبیین ویژگی های اختلال شخصیت وابسته در دانشجویان دارند. بنابراین، توجه به الگوهای دلبستگی در برنامه های پیشگیرانه و مداخلات مشاوره ای می تواند در ارتقای سلامت روان دانشجویان و کاهش وابستگی ناسالم موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، اختلال شخصیت وابسته ، دانشجویان ، شهر قم