نقش کیفیت زندگی و سواد هیجانی والدین در پیش بینی و کنترل علایم اختلال اتیسم نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت زندگی و سواد هیجانی والدین در پیش بینی و کنترل علائم اختلال اتیسم در نوجوانان انجام شده است. اختلال اتیسم یکی از چالش برانگیزترین اختلالات رشد عصبی است که در دوره نوجوانی با پیچیدگی بیشتری در حوزه های ارتباط اجتماعی، رفتارهای تکراری و تنظیم هیجان بروز می کند. والدین در این دوره نقشی اساسی در مدیریت علائم و بهبود عملکرد نوجوان دارند. جامعه آماری این پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از والدین نوجوانان دارای اختلال اتیسم بود که به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHOQOL-BREF)، پرسشنامه سواد هیجانی والدین و مقیاس سنجش علائم اتیسم نوجوانان بود. داده ها با روش های آماری همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند. نتایج نشان داد کیفیت زندگی والدین رابطه معناداری با شدت علائم اتیسم نوجوانان دارد؛ به طوری که والدینی با کیفیت زندگی بالاتر، نوجوانانی با علائم خفیف تر گزارش کردند. همچنین سواد هیجانی والدین، شامل توانایی شناخت، درک و مدیریت هیجان ها، پیش بینی کننده قوی تری برای کنترل علائم اتیسم بود. والدینی که از سواد هیجانی بالاتری برخوردار بودند، توانستند رفتارهای چالش برانگیز نوجوانان را بهتر مدیریت کنند و به کاهش مشکلات ارتباطی و هیجانی آنان کمک کنند. تحلیل رگرسیون نشان داد ترکیب کیفیت زندگی و سواد هیجانی والدین می تواند بخش قابل توجهی از تغییرات علائم اتیسم را تبیین کند. این یافته ها اهمیت آموزش مهارت های هیجانی و ارتقای کیفیت زندگی والدین را برجسته می کند و نشان می دهد مداخلات والد محور می توانند نقش موثری در کنترل علائم اتیسم نوجوانان داشته باشند.

کلیدواژه ها:

همدلی هیجانی والدین ، حمایت گری والدین ، کیفیت زندگی ، سواد هیجانی ، اختلال اتیسم ، نوجوانان ، پیش بینی علائم ، کنترل علائم ، تعامل والد–فرزند ، تنظیم هیجان