اثربخشی آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی بر افزایش شادکامی و کاهش پرخاشگری دانش آموزان در مدارس

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی بر افزایش شادکامی و کاهش پرخاشگری دانش آموزان در مدارس مقطع ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی بود که از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و گواه (۲۰ نفر) جای گزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی قرار گرفت، در حالی که گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه شادکامی آکسفورد و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که پس از حذف اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و گواه در متغیرهای شادکامی و پرخاشگری وجود دارد. به طور مشخص، آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی موجب افزایش معنادار نمرات شادکامی و کاهش معنادار نمرات پرخاشگری در دانش آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی به عنوان یک روش مداخله ای موثر و کارآمد می تواند در محیط مدارس برای بهبود وضعیت روانی و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموزان به کار گرفته شود و برنامه ریزی برای اجرای منظم این آموزش ها در نظام آموزشی کشور به عنوان یک اولویت اساسی در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های هیجانی ، مهارت های اجتماعی ، شادکامی ، پرخاشگری ، دانش آموزان