واکاوی معنای حکمی زندگی از منظر خیام مبتنی بر رباعیات

معنای زندگی، مفهومی فلسفی است و ادبیات فصل مشترکی با فلسفه دارد و غایت آن ها در ژرفا به هم می رسند که آن «وجود انسانی» است؛ واکاوی یک مفهوم فلسفی در اشعار عمر خیام شاعر بزرگ قرن پنجم ه.ق که ماهیتی فلسفی دارند، به عنوان مورد مطالعاتی این پژوهش انتخاب شده است. این پژوهش به دنبال واکاوی تفسیر حکمی مقوله معنای زندگی از دیدگاه عمر خیام است و به دنبال پاسخی برای این پرسش ها است که معنای زندگی از نظر حکیمی چون خیام چیست؟ و زندگی معنادار از نظر خیام واجد چه ویژگی هایی است؟ ماهیت این پژوهش کاربردی است. روش انجام این تحقیق تحلیلی-توصیفی است و گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای است و شیوه تجزیه و تحلیل داده ها کیفی و با رویکرد حکمی-عرفانی است. مورد مطالعاتی این پژوهش رباعیات خیام است. برای انتخاب این اثر بزرگ از روش گزینشی غیر تصادفی و هدفمند استفاده شده است. این پژوهش نشان می دهد معنای زندگی از نظر خیام ذیل رویکرد طبیعیت گرایی ذهن گرا (شخص گرا) قرار می گیرد که آبشخور اصلی دیدگاه جعل معنا به شمار می آید. از نظر خیام این خود انسان است که می تواند با توجه به فضای ذهنی اش به زندگی معنا ببخشد و در ده مولفه اصلی که با معنای زندگی مرتبط هستند راهکارهایی برای معنادادن به زندگی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حکمت ، معنای زندگی ، جعل معنا ، رباعی ، خیام