نقش یادگیری خودتنظیمی در آموزش دیجیتال

با گسترش آموزش دیجیتال و محیط های یادگیری آنلاین، نیاز به مهارت های موثر برای مدیریت فرآیند یادگیری بیش از پیش احساس می شود. یادگیری خودتنظیمی به عنوان یک مهارت کلیدی، توانایی دانشجویان و دانش آموزان را برای برنامه ریزی، پایش و ارزیابی یادگیری خود افزایش می دهد. این مقاله با هدف مروری بر پژوهش های داخلی و بین المللی منتشرشده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، نقش یادگیری خودتنظیمی در آموزش دیجیتال را مورد بررسی قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که یادگیری خودتنظیمی شامل سه بعد شناختی، انگیزشی و رفتاری است که هر یک به شکل مستقیم بر کیفیت یادگیری، انگیزه و عملکرد تحصیلی اثر می گذارند. مطالعات بین المللی نشان می دهند دانشجویان خودتنظیم در محیط های آنلاین عملکرد بهتری دارند، تعامل بیشتری با منابع دیجیتال دارند و انگیزه آن ها برای یادگیری پایدار است. مطالعات داخلی نیز تایید می کنند که آموزش و توسعه مهارت های خودتنظیمی موجب افزایش کیفیت یادگیری و مشارکت دانشجویان در کلاس های مجازی می شود (نادری و همکاران، ۲۰۲۱؛ کریمی، ۲۰۲۲). با این حال، نبود آموزش کافی، پراکندگی منابع و ضعف انگیزه می تواند چالش های جدی ایجاد کند. بنابراین، ارائه راهکارهای عملی شامل آموزش مهارت های خودتنظیمی، طراحی محیط های آموزشی حمایتی و توسعه استراتژی های انگیزشی ضروری است. این مقاله با جمع بندی یافته ها و ارائه پیشنهادات، چارچوب علمی و عملی مناسبی برای تقویت یادگیری خودتنظیمی در آموزش دیجیتال فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، آموزش دیجیتال ، کیفیت یادگیری ، انگیزه ، تعامل دانشجو