نقش ارتباط معلم دانش آموز در کاهش اجتناب تحصیلی از درس ریاضی

ارتباط موثر و صمیمانه میان معلم و دانش آموز یکی از مولفه های بنیادین در فرآیند یاددهی–یادگیری به شمار می آید. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت ارتباط معلم–دانش آموز در کاهش اجتناب تحصیلی از درس ریاضی انجام شده است. اجتناب تحصیلی از ریاضی، به معنای تمایل پایین دانش آموزان به درگیری شناختی، عاطفی و رفتاری با مفاهیم ریاضی است که می تواند به افت تحصیلی، اضطراب ریاضی و کاهش انگیزش درونی منجر شود. بر اساس یافته های نظری و تجربی، ارتباط گرم، احترام آمیز و حمایتگر معلم، احساس تعلق و امنیت روانی را در دانش آموز تقویت کرده و ادراک کفایت شخصی و نگرش مثبت نسبت به درس ریاضی را افزایش می دهد. همچنین، روش های ارتباطی باز، شنونده بودن فعال، و بازخوردهای مثبت معلم می تواند اضطراب مرتبط با ارزیابی و شکست را کاهش دهد و در نتیجه، از رفتارهای اجتنابی دانش آموزان پیشگیری کند. در جمع بندی، به نظر می رسد کیفیت رابطه انسانی بین معلم و دانش آموز نقش واسطه ای مهمی در جهت دادن انگیزش و بهبود نگرش نسبت به یادگیری ریاضی دارد. تقویت مهارت های ارتباطی معلمان و آموزش هوش هیجانی در برنامه های ضمن خدمت می تواند ابزار موثری برای ارتقای کیفیت یادگیری و کاهش اجتناب تحصیلی باشد.

کلیدواژه ها:

ارتباط معلم–دانش آموز ، اجتناب تحصیلی ، ریاضی هراسی ، انگیزش تحصیلی ، تعامل آموزشی