مدیریت دانش بومی در نظام آموزشی ایران: از نظریه های جهانی تا واقعیت های محلی

مدیریت دانش بومی در نظام آموزشی ایران به عنوان یک رویکرد نوین، نقش کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری، توسعه ظرفیت های انسانی و ارتقای کارآمدی سازمان های آموزشی ایفا می کند. این مفهوم فراتر از انتقال صرف اطلاعات، به شناسایی، نگهداری و به کارگیری دانش محلی و تجربیات فرهنگی مرتبط با آموزش می پردازد و پیوندی میان نظریه های جهانی مدیریت دانش و واقعیت های محلی نظام آموزشی برقرار می سازد. با توجه به تفاوت های فرهنگی، ساختاری و منابع موجود در مدارس و دانشگاه های ایران، اجرای مدیریت دانش بومی نیازمند سازوکارهای منسجم، سیاست های حمایتی و آموزش نیروی انسانی است تا از انتقال دانش ضمنی و صریح به شکل موثر اطمینان حاصل شود. مطالعات جهانی نشان می دهد که مدیریت دانش در آموزش می تواند بهبود تصمیم گیری، نوآوری آموزشی و مشارکت فعال ذینفعان را تسهیل کند، اما تجربه های محلی ایران نشان دهنده چالش هایی همچون کمبود زیرساخت های فناوری، مقاومت فرهنگی، فقدان سیاست های همسو و محدودیت منابع انسانی است. پژوهش حاضر با بررسی این تضاد میان نظریه و عمل، چارچوبی ارائه می دهد که شامل شناسایی منابع دانش بومی، طراحی فرآیندهای اشتراک گذاری دانش، به کارگیری فناوری های دیجیتال و ایجاد فرهنگ یادگیری سازمانی است. یافته ها حاکی از آن است که همگرایی بین نظریه های جهانی و اقتضائات بومی می تواند زمینه ساز تحول بنیادین در نظام آموزشی ایران باشد و مسیر ارتقای کیفیت یاددهی و یادگیری را تسهیل کند.