نظام گفتمانی بوشی در داستان پدرسرگی تولستوی

در نظام گفتمانی بوشی، سوژه همواره در حال شدن است و محور اصلی تولید معنا با توجه به «من بوش دارم پس هستم» تعریف می شود. این سوژه در فرایندی از سلب تا ایجاب و در جریانی از اضطراب تا انتخاب، وضعیت وجودی و حضوری خود را ساماندهی می کند. او همواره دغدغه وجود و بودن دارد. ازین روی، نظام خطی به نظامی تلاطمی تبدیل می شود تا جریانی از اضطراب، تردید، نفی، ایجاب و حضور را برای سوژه رقم زند. در این نظام، سوژه علیه نظام موجود طغیان می کند تا در بستری از زیبایی شناسی حضور به استعلا دست یابد. در پژوهش حاضر، با رویکردی توصیفی- تحلیلی نظام گفتمانی بوشی در داستان «پدرسرگی» از تولستوی واکاوی و فرایندهای وجودی آن از منظر نشانه- معناشناسی تحلیل شده است. پرسش اصلی این است که نظام بوشی در پیکره مورد بحث دارای کدام کارکردهای گفتمانی است. همچنین سوژه در گذر از دازاین های مختلف، چگونه حضوری زیبایی شناختی را برای خود رقم می زند. نتیجه بررسی نشان می دهد مسئله وجود و حضور، به دغدغه همیشگی سوژه تبدیل شده به گونه ای که پیوسته از دازاینی به دازاین دیگر در گذر است و این گذر، حضور سوژه ای تنشی و طغیانگر را نشان می دهد که وضعیتی حضوری از اضطراب تا استعلا دارد.

کلیدواژه ها:

استعلا ، اضطراب ، دازاین ، پدرسرگی ، بوش