نقش تحمل ابهام و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی شدت علائم اختلال اتیسم دانش اموزان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تحمل ابهام و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی شدت علائم اختلال اتیسم در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا در شهر تهران در سال جاری بود که از میان آن ها یکصد نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل مقیاس تحمل ابهام، پرسشنامه سبک دلبستگی و مقیاس درجه بندی اتیسم گیلیام پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین تحمل ابهام و سبک دلبستگی ایمن با شدت علائم اتیسم رابطه منفی و معنادار و بین سبک دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) با شدت علائم اتیسم رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که تحمل ابهام به تنهایی و سبک دلبستگی ایمن به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای شدت علائم اختلال اتیسم هستند. تحمل ابهام به عنوان یک عامل شناختی و سبک دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل رابطه ای، نقش مهمی در کاهش شدت علائم اتیسم دارند. تقویت این متغیرها از طریق برنامه های آموزشی و مداخلات خانواده محور می تواند به بهبود عملکرد دانش آموزان مبتلا به اتیسم کمک کند.

کلیدواژه ها:

تحمل ابهام ، سبک دلبستگی اولیه ، پیش بینی ، شدت علائم ، اختلال طیف اتیسم ، دانش آموزان