مقایسه خودتنظیمی، حافظه کلامی، و برنامه ریزی در دانش آموزان با و بدون اختلال های یادگیری

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودتنظیمی، حافظه کلامی، و برنامه ریزی در دانش آموزان با و بدون اختلال های یادگیری، انجام گرفت. طرح پژوهش توصیفی از نوع علی- مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره ابتدایی مبتلا به اختلال-های یادگیری شهرگنبدکاووس در سال تحصیلی ۹۵-۱۳۹۴ و دانش آموزان عادی همان شهر بودند. تعداد ۴۰ نفر از دانش آموزان مبتلا به اختلال های یادگیری با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و تعداد ۴۰ نفر نیز از بین دانش آموزان عادی به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند و دو گروه از نظر سن، جنس، پایه تحصیلی و هوش همتا شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه های ارزیابی ناتوانایی های یادگیری عصب- روان شناختی کانرز (۲۰۰۴)، خودتنظیمی زیمرمن و ماتینزپونز (۱۹۸۶)، آزمون عصب- روان شناختی کولیج (۲۰۰۲) و آزمون هوش وکسلر کودکان برای حافظه کلامی (۱۹۸۷) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد خودتنظیمی، حافظه کلامی و برنامه-ریزی در دانش آموزان مبتلا به اختلال های یادگیری از دانش آموزان بدون اختلال یادگیری کمتر بود است (۰۰۱/۰=p). بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود که جهت بهبود توانایی خودتنظیمی، حافظه کلامی و برنامه ریزی، در دانش آموزان مبتلا به اختلال های یادگیری، به راهبردهای روان شناختی توجه شود و نیازمند توجه هر چه بیشتر دست اندرکاران تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

اختلال های یادگیری ، خودتنظیمی ، حافظه کلامی ، برنامه ریزی