نقش سبک های مقابله ای و استرس والدینی در پیش بینی شدت علائم اختلال طیف اتیسم نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های مقابله ای و استرس والدینی در پیش بینی شدت علائم اختلال طیف اتیسم در نوجوانان انجام شد. با توجه به اینکه اختلال طیف اتیسم یکی از چالش برانگیزترین اختلالات رشدی است و والدین نقش اساسی در مدیریت رفتارها و نیازهای فرزندان خود دارند، شناخت عوامل روان شناختی موثر بر شدت علائم می تواند به بهبود برنامه های مداخله ای کمک کند. جامعه آماری شامل ۱۰۰ والد نوجوانان دارای اختلال طیف اتیسم بود که به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استرس والدینی، پرسشنامه سبک های مقابله ای و مقیاس شدت علائم اتیسم بود. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.نتایج نشان داد که استرس والدینی با شدت علائم اتیسم رابطه مثبت و معنادار دارد؛ به این معنا که افزایش استرس والدین با افزایش شدت علائم در نوجوانان همراه است. همچنین سبک های مقابله ای ناکارآمد، مانند اجتناب و درماندگی، پیش بینی کننده افزایش شدت علائم بودند. در مقابل، سبک های مقابله ای مسئله محور و هیجان محور سازگارانه رابطه منفی و معناداری با شدت علائم داشتند و توانستند بخشی از واریانس علائم را کاهش دهند. تحلیل رگرسیون نشان داد که استرس والدینی و سبک های مقابله ای در مجموع سهم قابل توجهی در پیش بینی شدت علائم اختلال طیف اتیسم دارند.به طور کلی، یافته ها اهمیت توجه به سلامت روان والدین و آموزش سبک های مقابله ای سازگارانه را در برنامه های درمانی و توان بخشی نوجوانان دارای اختلال طیف اتیسم برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های مقابله ای ، استرس والدینی ، شدت علائم اتیسم ، نوجوانان ، اختلال طیف اتیسم ، پیش بینی ، سلامت خانواده