حکمرانی و سیاست گذاری در آموزش وپرورش استثنایی

هدف این پژوهش، بررسی مبانی، چالش ها و راهکارهای حکمرانی و سیاست گذاری در آموزش وپرورش استثنایی در ایران است. با توجه به ماهیت پیچیده و چندبعدی نیازهای دانش آموزان دارای نیازهای ویژه، اهمیت هماهنگی میان بخشی، مشارکت ذی نفعان، و عدالت آموزشی در طراحی و اجرای سیاست ها بیش از پیش محسوس است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی و مطالعات داخلی و بین المللی بوده است. یافته ها نشان می دهد که پراکندگی سیاست ها، ضعف هماهنگی میان نهادها، کمبود نظام داده محور، مشارکت ناکافی خانواده ها و معلمان، نابرابری منطقه ای در دسترسی به خدمات و محدودیت های فناورانه، از مهم ترین موانع تحقق حکمرانی مطلوب در آموزش استثنایی است. همچنین پژوهش نشان داد که سیاست گذاری موفق در این حوزه مستلزم رویکردی مشارکتی، مبتنی بر شواهد، عدالت محور و پایدار است. بر اساس این یافته ها، پیشنهادهایی شامل تقویت حکمرانی چندسطحی و مشارکتی، توسعه نظام داده محور، بهبود عدالت آموزشی، ارتقای کیفیت منابع انسانی، بهره گیری از فناوری های نوین و بازنگری سیاست های کلان ارائه شده است. این پژوهش می تواند به عنوان مرجع علمی برای تصمیم گیران، سیاست گذاران و پژوهشگران حوزه آموزش وپرورش استثنایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، سیاست گذاری آموزشی ، آموزش وپرورش استثنایی ، عدالت آموزشی ، مشارکت ذی نفعان ، فناوری آموزشی