پیش بینی اضطراب اجتماعی و شخصیت اجتنابی براساس حساسیت به طرد و حساسیت اضطرابی

این پژوهش با هدف پیش بینی اضطراب اجتماعی و شخصیت اجتنابی بر اساس حساسیت به طرد و حساسیت اضطرابی در دانشجویان دانشگاه های تبریز انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان این دانشگاه در سال تحصیلی جاری بود که از طریق روش نمونه گیری در دسترس غیراحتمالی و با استفاده از لینک های توزیع شده در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های دانشجویی) انتخاب شدند. حجم نمونه نهایی ۱۰۰ نفر بود که با رضایت آگاهانه در مطالعه مشارکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد اضطراب اجتماعی، شخصیت اجتنابی، حساسیت به طرد و حساسیت اضطرابی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و با به کارگیری آمار توصیفی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که حساسیت به طرد و حساسیت اضطرابی هر دو به عنوان پیش بین کننده های معناداری برای اضطراب اجتماعی و شخصیت اجتنابی عمل می کنند. به طور خاص، حساسیت به طرد ضریب پیش بینی قوی تری برای شخصیت اجتنابی داشت، در حالی که حساسیت اضطرابی نقش پررنگ تری در پیش بینی اضطراب اجتماعی ایفا کرد. مدل نهایی توانست حدود ۴۵ درصد از واریانس متغیرهای وابسته را تبیین کند. این نتایج حاکی از آن است که ترس از طرد شدن و نگرانی های مضطربانه، ریشه های اصلی در شکل گیری اضطراب اجتماعی و تمایل به اجتناب از تعاملات اجتماعی در دانشجویان هستند.نتیجه گیری کلی پژوهش نشان می دهد که مداخلات درمانی و مشاوره ای باید بر کاهش حساسیت به طرد و مدیریت حساسیت اضطرابی تمرکز کنند تا بتوانند اضطراب اجتماعی و رفتارهای اجتنابی را در دانشجویان کاهش دهند. همچنین، استفاده از روش های غربالگری در فضای مجازی می تواند به شناسایی زودهنگام دانشجویان در معرض خطر کمک کند. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده با نمونه های بزرگ تر و روش های طولی، این روابط را در جوامع مختلف بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، شخصیت اجتنابی ، حساسیت به طرد ، حساسیت اضطرابی