جایگاه تشویق و تنبیه آموزشی در ارتقای سطح کیفی دانش آموزان و پیشرفت درسی در نظام مدارس

در آموزش و پرورش، فرایندهای تشویق و تنبیه، هر کدام نقش تعیین کننده ای دارند. هر چند هیچ یک فی نفسه خوب یا بد نیستند اما معمولا تنبیه و تنبیه بدنی مذموم و نکوهیده است و آن اندازه توجه و تامل که درباره محدودیت های تنبیه و به حداقل رسانیدن استفاده از آن می شود، در جهت نحوه و اندازه استفاده از تشویق و پیامدهای آن انجام نمی گیرد. به رغم آن که مسئولان آموزشی همواره در مذمت تنبیه بدنی بخشنامه های فراوان صادر کرده اند و می کنند اما این نکته را نباید فراموش کرد که اصولا در آموزش و پرورش هیچ وسیله عملی و قابل انطباق مجازات را نمی توان پیشنهاد کرد که مقبولیت عام پیدا کند ، چرا که راهکارهای عملی ارائه شده موجب آن می شود که نظریه پردازان دیگری در مقابله با شیوه های اجرایی حاضر ، اسباب دردسر را فراهم آورند. در بخشنامه های مربوط، اغلب، خطرها و لطمات تنبیه بدنی گوشزد می شود، ولی از خطرها و لطمات تنبیهات روانی، عمدا یا سهوا چیزی گفته نمی شود. حال با توجه به اهمیت موضوع و خطرات تنبیهات روانی در دانش آموزان، لازم است اهمیت و حساسیت این امر به جای آن که فرمان داده شود، بیشتر آموزش داده شود.

کلیدواژه ها:

مدارس ، نظام تربیتی ، تشویق و تنبیه آموزشی.