تحلیل راهبردی جایگاه شورا و مولفه های مشارکت پذیری در ارتقای کارآمدی نظام آموزش و پرورش

نظام آموزش و پرورش به عنوان رکن بنیادین توسعه پایدار در هر جامعه ای، وظیفه ی خطیر تربیت نیروی انسانی و انتقال میراث فرهنگی را بر عهده دارد. در هزاره سوم، پیچیدگی های محیطی و تغییرات شتابان اجتماعی، مدیریت سیستم های آموزشی را از الگوهای سنتی و متمرکز به سوی الگوهای مشارکتی و غیرمتمرکز سوق داده است. مشارکت و شورا، دو مفهوم کلیدی هستند که نه تنها در ادبیات مدیریت آموزشی نوین، بلکه در آموزه های دینی و فرهنگی ما نیز ریشه ای عمیق دارند. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می شود که مدرسه به عنوان یک نهاد اجتماعی، نمی تواند به صورت جزیره ای و تنها با تکیه بر دستورالعمل های اداری اداره شود. مشارکت واقعی معلمان، دانش آموزان و اولیا در قالب شوراها، فراتر از یک شعار دموکراتیک، یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای بقا و پویایی مدارس است. مشارکت به معنای درگیر شدن ذهنی و عاطفی افراد در موقعیت های گروهی است که آنان را بر می انگیزد تا برای دستیابی به اهداف گروهی، یکدیگر را یاری دهند و در مسئولیت کار شریک شوند (طوسی، ۱۳۸۸، ص ۳۴). این مقاله با هدف تبیین نقش حیاتی شوراها و فرهنگ مشارکت در بهبود فرآیندهای یاددهی-یادگیری و مدیریت مدارس تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

شورا ، مشارکت پذیری ، آموزش و پرورش