ارائه مدل پیش بینی یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس نقش همزمان تفکر انتقادی، مهارت حل مسئله و سواد عاطفی

هدف از انجام این تحقیق ارائه مدل پیش بینی یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس نقش همزمان تفکر انتقادی، مهارت حل مسئله و سواد عاطفی می باشد. با توجه به اینکه محقق از نتایج تحقیق به صورت مستقیم می تواند استفاده کند، لذا تحقیق از منظر هدف کاربردی بود. علاوه بر این، داده های این تحقیق همگی عینی بود و لذا از منظر ماهیت نیز تحقیق کمی بود. از نظر روش اجرا هم تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی (چهارم، پنجم و ششم) شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند. بر اساس آخرین آمارهای به روز و معتبر، تعداد کل دانش آموزان این پایه های تحصیلی در شهر اردبیل حدود ۳۳۲۸۱ نفر برآورد شده است. بر اساس فرمول کوکران تعداد ۳۸۰ نفر از دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر اردبیل بر اساس روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه یادگیری خود راهبر فیشر و همکاران (۲۰۱۳)، پرسشنامه تفکر انتقادی ریکتس (۲۰۰۳)، پرسشنامه حل مسئله هپنر (۱۹۸۷) و مقیاس کارکردهای روان شناختی خانواده ایرانی بودند. یافته های تحقیق حاکی از آن بودند که تفکر انتقادی، مهارت حل مسئله و سواد عاطفی می توانند یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر اردبیل را پیش بینی کنند و از بین متغیرهای پیش بین تفکر انتقادی، مهارت حل مسئله و سواد عاطفی سهم پیش بینی هر سه متغیر معنادار می باشد (sig<۰.۰۵). نتایج نشان می دهد که ارتقای مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و سواد عاطفی می تواند به افزایش یادگیری خودراهبر دانش آموزان دوره ابتدایی کمک کند و توجه به این متغیرها در برنامه ریزی آموزشی اهمیت ویژه ای دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری خودراهبر ، تفکر انتقادی ، مهارت حل مسئله ، سواد عاطفی ، دانش آموزان دوره دوم ابتدایی