بررسی رابطه بین خودکار آمدی و پیشرفت تحصیلی در بین دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر اردبیل

نظام های آموزشی همواره به دنبال بهبود خود هستند و مهم ترین عامل موفقیت هر نظام آموزشی، میزان عملکرد تحصیلی فراگیران آن است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکار آمدی و پیشرفت تحصیلی در بین دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر اردبیل بود. تحقیق از نوع توصیفی(پیمایشی و همبستگی) و روش نمونه گیری طبقه ای بود . جامعه مورد مطالعه شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول، که با استفاده از جدول مورگان از بین ۴۰۰۰ دانش آموز ۳۵۱ نفر به عنوان نمونه انتخاب گردید. ابزار مورد استفاده پرسشنامه های خودکار آمدی شرر(۱۹۸۲) و پیشرفت تحصیلی هرمنس(۱۹۷۰) بود که بر روی نمونه ها اجرا گردید. داده های خام به دست آمده از جامعه آماری با استفاده از تکنیک های آماری مناسب و نرم افزار spss تحلیل شد. در بخش نخست تجزیه و تحلیل توصیفی یافته ها از میانگین، انحراف استاندارد و فراوانی استفاده شد. همچنین به دلیل اینکه داده ها با استفاده از آزمون کالموگراف اسمیرنف طبیعی و نرمال هستند از روش همبستگی پیرسون استفاده شد. به منظور پیش بینی متغیرهای تحقیق از رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج حاکی از وجود رابطه مستقیم بین خود کار آمدی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان بود. همبستگی معنادار مثبت وجود دارد..یافته ها نشان داد که بین خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی در سطح (۰۵/۰)همبستگی معنادار مثبت وجود دارد..

کلیدواژه ها:

خود کار آمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان .