پیش بینی استحکام روانی بر اساس ترومای دوران کودکی و انعطاف پذیری شناختی در معتادین بهبود یافته شهر تهران

هدف از این مطالعه تعیین نقش ترومای دوران کودکی و انعطاف پذیری شناختی در پیش بینی استحکام روانی در معتادین بهبود یافته شهر تهران بود. این مطالعه با روش مقطعی و با رویکرد توصیفی همبستگی طراحی و تحقق یافت. جامعه آماری شامل تمام معتادین بهبودیافته شهر تهران بودند که از بین آنها ۲۲۰ نفر به صورت نمونه گیری تصادفی ساده وارد مطالعه شدند. ابزار مطالعه شامل پرسشنامه های استحکام روانی بشارت، ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و واندر وال بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های این مطالعه نشان داد که ترکیب دو متغیر ترومای کودکی و انعطاف پذیری شناختی می توانند تغییرات استحکام روانی را توضیح دهند (۰.۰۰۱>P). همچنین ترومای کودکی می تواند ۲۲% از تغییرات انعطاف پذیری شناختی را تبیین کند. به این ترتیب ترومای دوران کودکی هم به طور مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم از طریق کاهش انعطاف پذیری شناختی، بر استحکام روانی افراد تاثیر می گذارد. نتایج نشان داد ترومای کودکی می تواند استحکام روانی معتادان بهبود یافته را تضعیف کند، اما با افزایش انعطاف پذیری شناختی این تاثیر کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، انعطاف پذیری شناختی ، استحکام روانی ، معتادین بهبود یافته