بررسی رابطه انعطاف پذیری شناختی و انزوای اجتماعی با احساس تنهایی در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین پیشوا

هدف از مطالعه حاضر بررسی و تعیین تاثیر انعطاف پذیری شناختی و انزوای اجتماعی بر احساس تنهایی در دانشجویان دختر بود. جامعه آماری در این پژوهش مقطعی دانشجویان دختر در حال تحصیل در نیم سال دوم ۱۴۰۳ در دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین پیشوا بود که از میان آنها تعداد ۱۴۲ نفر به روش تصادفی ساده وارد مطالعه شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های سنجش احساس تنهایی دانشجویان آشر، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و (۲۰۱۰) و پرسشنامه انزوای اجتماعی چلپی و امیرکافی بود. داده ها با روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد رابطه بین انعطاف پذیری و احساس تنهایی در دانشجویان، معکوس با شدت متوسط بوده است (r = –۰.۴۲۱, p < .۰۰۱). رابطه بین انزوای اجتماعی و احساس تنهایی مستقیم و با شدت متوسط بوده است (r = ۰.۵۵۴, p < .۰۰۱). در تحلیل رگرسیون چندگانه مشخص شد که متغیرهای انزوا و انعطاف پذیری به صورت هم زمان می توانند حدود ۳۹.۷٪ از واریانس احساس تنهایی را تبیین کنند (R² = ۰.۳۹۷). نتایج حاکی از آن است که افزایش انزوای اجتماعی در دانشجویان دختر، احساس تنهایی آنها را تشدید می کند و در مقابل، افزایش انعطاف پذیری روانی، می تواند نقش محافظتی در برابر تنهایی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، انزوای اجتماعی ، احساس تنهایی ، دانشجویان دختر