پیش بینی رشد اجتماعی بر اساس شیوه های فرزند پروری و هوش در نوجوانان

این مطالعه با هدف بررسی نقش شیوه های فرزندپروری و سطح هوش در پیش بینی رشد اجتماعی نوجوانان انجام شد. طرح پژوهش از نوع کمی، پیش بینانه و مبتنی بر رویکرد همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال ساکن شهر اردستان در سال ۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده عبارت بودند از پرسشنامه شیوه های فرزندپروری بامریند، مقیاس هوش وکسلر (WISC-V) و مقیاس رشد اجتماعی. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان و سلسله مراتبی در نرم افزار SPSS نسخه ۲۹ و در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که شیوه فرزندپروری مقتدرانه و سطح بالای هوش، هر دو ارتباط مثبت و معناداری با رشد اجتماعی دارند و ترکیب این دو عامل توانایی پیش بینی معنادار تغییرات در رشد اجتماعی را دارد. در مقابل، سبک های فرزندپروری سهل گیر و مستبد، اثر منفی یا غیرمعناداری بر این متغیر داشتند. این یافته ها بیانگر آن است که مولفه های تربیتی و توانایی های شناختی در تعامل با یکدیگر، نقش مهمی در شکل دهی به سرمایه اجتماعی فرد در دوران نوجوانی ایفا می کنند. بر اساس نتایج این پژوهش، مداخلات آموزشی و مشاوره ای برای خانواده ها و برنامه ریزی در سطح مدرسه می تواند با تمرکز بر شیوه های فرزندپروری مثبت و تقویت هوش، زمینه رشد اجتماعی سالم را در نسل جوان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

شیوه های فرزندپروری ، هوش ، رشد اجتماعی ، نوجوانان