رابطه روش های تشویق معلم با انگیزش درونی دانش آموزان ابتدایی

انگیزش درونی دانش آموزان یکی از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی و توسعه مهارت های یادگیری مستقل است و نقش معلم در شکل دهی و تقویت این انگیزش غیرقابل انکار است. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین روش های تشویق معلم و انگیزش درونی دانش آموزان دوره ابتدایی می باشد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های ابتدایی مدارس منتخب شهری است. نمونه به روش خوشه ای تصادفی انتخاب شد و ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش درونی و مقیاس روش های تشویق معلم می باشد که اعتبار و پایایی آن ها از طریق آزمون های آلفای کرونباخ تایید گردید. یافته ها نشان داد که بین روش های تشویق مبتنی بر تحسین رفتاری، ارائه بازخورد مثبت و تقویت استقلال دانش آموزان با سطح انگیزش درونی دانش آموزان همبستگی مثبت و معنادار وجود دارد. به ویژه، تشویق هایی که بر تقویت حس خودکارآمدی و استقلال یادگیری تمرکز داشتند، بیشترین تاثیر را در افزایش انگیزش درونی دانش آموزان داشتند. این نتایج تاکید می کنند که معلمان می توانند با بهره گیری از روش های تشویق موثر، بازخورد حمایتی و ایجاد فرصت های تصمیم گیری برای دانش آموزان، انگیزش درونی آن ها را ارتقاء دهند. یافته های این پژوهش پیامدهای عملی مهمی برای برنامه های تربیتی، آموزش معلمان و طراحی فعالیت های کلاسی دارد و نشان می دهد که توجه به جنبه های روان شناختی انگیزش می تواند به توسعه یادگیری فعال و پایدار در دوره ابتدایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

: انگیزش درونی ، روش های تشویق ، معلم ، دانش آموزان ابتدایی ، بازخورد مثبت ، خودکارآمدی