شهرهای کم کربن و معماری بومی همگرایی دوگانه برای رسیدن به توسعه پایدار

تغییرات اقلیمی و نقش برجسته شهرها در انتشار گازهای گلخانه ای توجه را به توسعه شهرهای کم کربن معطوف کرده است. معماری بومی با بهره گیری از دانش محلی و مصالح طبیعی الگویی پایدار برای کاهش مصرف انرژی و حفظ هویت فرهنگی ارائه می دهد. این پژوهش توصیفی-تحلیلی، تعامل بین شهرهای کم کربن و معماری بومی را بررسی کرده و اهمیت این همگرایی در تحقق توسعه پایدار شهری را نشان می دهد. نتایج حاکی از آن است که تلفیق دانش سنتی با فناوری های نوین کلید طراحی شهرهایی پایدار و سازگار با محیط زیست است.

کلیدواژه ها:

شهرهای کم کربن ، معماری بومی ، همگرایی دوگانه ، توسعه پایدار