طراحی خانه سالمندان در بیرجند برای افراد مبتلا به آلزایمر با رویکرد تعاملات اجتماعی

سالمندی روندی غیر قابل پیشگیری است که با فرا رسیدنش انسان وارد آخرین مرحله از زندگی خود می شود. این روند در برخی افراد مشخص تر از سایرین است و در برخی کندتر. سالمندان به تدریج توانایی انجام کارهای روزانه خود را از دست می دهند و افراد درون خانه هم شاید فرصت یا آگاهی کافی برای رسیدگی و یاری به سالمند را نداشته باشند. از آنجایی که محیط کاری دیگر نقش اساسی در زندگی فرد ایجاد نمی کند و با کاهش استقلال به ناچار افراد فعالیت های اجتماعی محدود می شوند، اهمیت روانی خانه افزایش پیدا می کند، قلمرو حس تعلق آرامش و استقلال از ویژگی های بنیادی یک خانه است. از دیدگاه روان شناسی محیطی انسان ها به تجربه حسی، عاطفی و معنوی خاص نسبت به محیط زندگی نیاز دارند. این نیازها از طریق تعامل صمیمی و نوعی هم ذات پنداری با مکانی که در آن سکونت دارد قابل تحقق است. یادآوری انسان از مکان نوعی یادآوری خویشتن است و در اینجا تصاویر ذهنی از پیش شکل گرفته نسبت به یک مکان آن را معنادار کرده و به آن هویت می بخشد مکان زمانی معنا پیدا می کند که در کی حسی از آن صورت گرفته و تصویری ذهنی از خود به جای گذاشته باشد. در نتیجه در طراحی خانه سالمند شاید مهم ترین مبحث، بعد روانی آن باشد. تفکر حاکم بر طراحی این پروژه به هیچ عنوان بر اساس خصوصیات آسایشگاهی و سفارشی سالمندان به این سراها نبوده و بیشتر به جنبه ی سراهای اجتماعی و عملکرد مجموعه ای آن برای سکونت در بیرجند با تکیه بر خصوصیات فردی موثر بر نحوه طراحی توجه شده و همانند مجموعه های مسکونی موجود در شهر بیرجند به عنوان یک عنصر شهری عمل می نماید تنها با این تفاوت که با اندیشه به دیدگاه ها و نیازهای سالمندان فضاهای مجموعه خاص آنان طراحی شده و خدمات مورد نیاز آنان را در خود جای داده است. این مجموعه با تکیه بر عناصر و فعالیت های شهری جهت تکمیل نیازهای سالمندان در منطقه طراحی می گردد.

کلیدواژه ها:

سالمند ، خانه سالمندان ، آلزایمر ، تعاملات اجتماعی ، بیرجند