نقش مصالح بوم آورد در تحقق ساخت وساز پایدار شهری با رویکرد معماری بومی

در مواجهه با چالش های زیست محیطی، بحران انرژی و رشد بی رویه شهرنشینی، معماری پایدار به عنوان راهکاری ضروری برای طراحی شهرهای آینده مطرح شده است. مصالح بوم آورد، که از منابع طبیعی و محلی تهیه می شوند، ظرفیت بالایی در کاهش مصرف انرژی، حفظ محیط زیست، ارتقاء کیفیت زندگی شهری و حفظ هویت فرهنگی دارند. این مقاله با تمرکز بر نقش مصالح بومی در ساخت و ساز پایدار، به بررسی ویژگی های اقلیمی، فرهنگی، اقتصادی و زیباشناختی این مصالح پرداخته و راهکارهایی برای تلفیق آنها با فناوری های نوین ارائه می دهد. تحلیل ها نشان می دهد که مصالح بوم آورد نه تنها موجب کاهش ردپای کربن و افزایش تاب آوری شهری می شوند، بلکه در حفظ میراث معماری و تقویت پیوند انسان با محیط نیز نقش کلیدی دارند.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، مصالح بوم آورد ، کاهش مصرف انرژی ، حفظ محیط زیست ، تاب آوری شهری