بررسی تاثیر وضعیت کمی و کیفی پارک های شهری بر توسعه عدالت اجتماعی در فضای شهری مطالعه موردی شهر اردبیل

هدف از تحقیق حاضر تحلیلی بر عدالت اجتماعی در فضای شهری با تاکید بر وضعیت کمی و کیفی پارک های شهری (مطالعه موردی اردبیل) می باشد. از لحاظ هدف تحقیق از نوع کاربردی و از لحاظ روش انجام تحقیق پیمایشی می باشد. جامعه آماری در این پژوهش را کلیه شهروندان شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ تشکیل می دهند که از بین آنها به تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه به روش نمونه گیری خوشه ای در مکان های عمومی سطح شهر اردبیل انتخاب شدند. تحقیق حاضر در دو بخش نظری و عملی انجام شده است. در بخش نظری اطلاعات لازم با استفاده از روش کتابخانه ای و اسنادی بدست آمد و در بخش عملی برای جمع آوری اطلاعات از روش میدانی استفاده گردیده است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss انجام شده است. نتایج یافته های تحقیق حاکی از آن است که توزیع فضای شهری موجود در شهر اردبیل در سطوح عملکردی مختلف، به طور نامتوازن و نامتعادل بوده و بین مناطق مختلف شهر از نظر میزان تخصیص سرانه فضای شهری با عدالت نبوده است و با توجه به نتایج در کل شهر اردبیل میزان پارک های محروم و خیلی محروم در بیشترین میزان نسبت به گزینه های دیگر می باشد و می توان نتیجه گیری کرد که وضعیت کل شهر از لحاظ امکانات و تجهیزات فضای شهری پارک ها کمتر می باشد و طبق نتایج تحلیل فرضیه ها متغیر وضعیت کمی و کیفی پارک های شهری به عنوان متغیر پیش بین بر توسعه عدالت اجتماعی در فضای شهری تاثیر معناداری دارد و نتایج نشان می دهد که متغیر وضعیت کمی و کیفی پارک های شهری ۰/۶۴ متغیر توسعه عدالت اجتماعی در فضای شهری را پیش بینی می کند. طبق نتایج وضعیت میانگین ابعاد عدالت اجتماعی در فضای شهری شامل عدالت اقتصادی، عدالت در برابری، انصاف و نیاز پایین تر از حد متوسط قرار دارند.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، فضای شهری ، پارک های شهری ، شهر اردبیل