تحلیل عمیق نقش ارگونومی در ارتقای پایداری معماری بومی ایران از منظر طراحی انسان محور

در بستر تحولات شتابزده معاصر در عرصه معماری نیاز به بازاندیشی در اصول طراحی با تاکید بر پایداری و انسان محوری بیش از پیش احساس می شود. یکی از ارکان کلیدی در این بازخوانی ارگونومی است که به مثابه پیوندی میان نیازهای فیزیولوژیک، روانی و اجتماعی انسان با محیط کالبدی ایفای نقش می کند. این مقاله با رویکردی تلفیقی و بهره گیری از روش تحلیلی توصیفی به تحلیل هم پیوندی میان داده های آنتروپومتریک، اصول ارگونومی و ظرفیت های بالقوه معماری بومی ایران در راستای ارتقای کیفیت فضایی، عملکردی و اجتماعی می پردازد. در نهایت این پژوهش راهکارهایی عملی و نظری برای ادغام اصول ارگونومی در فرآیند طراحی فضاهای بومی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ارگونومی ، طراحی انسان محور ، معماری بومی ایران ، پایداری محیطی ، آنتروپومتری