مدل ساختاری رابطه تدریس تحول آفرین با شایستگی دیجیتال معلمان در مقطع ابتدایی شهر گرماب منطقه ی افشار

هدف پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل ساختاری رابطه تدریس تحول آفرین با شایستگی دیجیتال معلمان در مقطع ابتدایی شهر گرماب منطقه ی افشار، انجام شده است. روش پژوهش حاضر پژوهشی کاربردی است که از لحاظ مبنای پژوهشی توصیفی همبستگی به شیوه پیمایشی است. جامعه پژوهش شامل معلمان مدارس ابتدایی شهرستان گرماب منطقه افشار در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۳۵۰ نفر است که به روش نمونه گیری تصادفی ساده ۱۸۳ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های شایستگی دیجیتالی عبدالتیف (۲۰۱۷) و تدریس تحول آفرین بوچامپ و همکاران (۲۰۱۰) است که پایایی و روایی کل پرسشنامه بر اساس ضریب آلفای کرونباخ و روایی سازه به ترتیب ۰.۹۱۴ و ۰.۷۵۴ به دست آمد. داده ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون با نرم افزار spss۲۲ و تحلیل مسیر متغیرها با نرم افزار lisrel مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج به دست آمده نشان داد بین تدریس تحول آفرین با شایستگی دیجیتال معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۰۵ ≥p). همچنین نتایج حاکی از آن است که ابعاد تدریس تحول آفرین، نفوذ آرمانی (۰/۴۹ = B)، انگیزش الهام بخش (۰/۳۴ = B)، تحریک فکری (۰/۴۹ = B) و ملاحظات فردی (۰/۵۴ = B) در شایستگی دیجیتال معلمان نقش معناداری دارند. در نهایت مولفه امنیت اطلاعات در شایستگی دیجیتالی و مولفه ملاحظات فردی در تدریس تحول آفرین بیشترین نقش را دارند. نتیجه گیری با ایجاد فرصت های جدید دیجیتالی در زمینه آموزش و اثربخشی معلمان در بهبود کیفیت آموزشی، معلمان با نگرش آگاهانه با ارتقای سطح شایستگی دیجیتالی و بهره گیری موثر از ابزارهای دیجیتال قادرند تدریسی تحول آفرین داشته باشند که در یادگیری فعال و تعاملی فراگیران نقشی ارزشمند ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

تدریس تحول آفرین ، شایستگی دیجیتال ، شهرستان گرماب ، منطقه افشار ، مدارس ابتدایی