بررسی ظرفیت های بومی قائم شهر جهت اجرای پروژه های شهر سبز با محوریت شهرداری

در دهه های اخیر، با تشدید فرآیند شهرنشینی و پیامدهای زیست محیطی آن، مفهوم «شهر سبز» به عنوان الگویی نو برای توسعه شهری پایدار مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله با هدف بررسی ظرفیت های بومی شهر قائم شهر در استان مازندران، به ویژه در زمینه اجرای پروژه های شهر سبز با محوریت شهرداری، به روش مروری و تحلیلی پرداخته است. ابتدا زمینه‎ های کلان توسعه شهر سبز و مفاهیم کلیدی مرتبط معرفی شده و سپس وضعیت شهر قائم شهر از منظر شاخص های مرتبط با فضای سبز، سرانه، ساختار کالبدی و ویژگی های بومی بررسی می شود. در بخش مرور ادبیات، مبانی نظری مرتبط با شهر سبز، زیرساخت سبز و مدیریت شهری ارائه و پژوهش های داخلی و خارجی هماهنگ با موضوع گردآوری شده اند. سپس روش تحقیق که نوعی تحقیق مروری-تحلیلی است، توضیح داده شده و یافته ها استخراج شده اند؛ برای مثال، طبق گزارش رسانه ای، فضای سبز قائم شهر حدود ۶۳۰ هزار متر مربع با جمعیت بیش از ۲۰۰ هزار نفر (سرانه حدود ۳ متر مربع) است که فاصله قابل ملاحظه ای با استاندارد ملی در حدود ۱۲ متر مربع دارد. گزارش های دیگر نیز از روند افزایشی سرانه فضای سبز در این شهر حکایت دارند. بر مبنای این داده ها، ظرفیت های بومی شامل وجود فضای طبیعی و جنگلی پیرامون شهر، موقعیت جغرافیایی مناسب، وجود تجربه اولیه در توسعه فضای سبز، شبکه معابر و بولوارها و تمایل مدیریت شهری برای ارتقای سرانه فضای سبز، شناسایی شده اند. در بخش بحث، ظرفیت ها با موانع (نظیر بودجه محدود، فشار ساخت وساز، ضعف مشارکت مردمی، نبود برنامه های یکپارچه) مقایسه شده و پیشنهادهایی برای شهرداری قائم شهر ارائه گردیده است. یافته ها نشان می دهند که با بهره گیری هدفمند از ویژگی های بومی، مناسب سازی زیرساخت ها و مشارکت گسترده نهادهای محلی، قائم شهر می تواند به مقصدی مطرح تر در زمینه شهر سبز تبدیل شود. در پایان، پیشنهادهایی پژوهشی برای مطالعات آتی و نتیجه گیری کلی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

شهر سبز ، ظرفیت های بومی ، فضای سبز شهری ، شهرداری قائم شهر ، توسعه پایدار شهری