درک فرآیند تصمیم گیری در شهر هوشمند، بینش هایی از کوچی(هند) برای حکمرانی شهری ایران

در پژوهش دویکا پراکاش [۷۶] به بررسی فرآیند تصمیم گیری در اجرای پروژه های شهر هوشمند می پردازد و با تمرکز بر شهر کوچی، هند، نشان می دهد چرا پروژه های نمادین فناوری محور اغلب نتوانسته اند تاثیرات تحول آفرین وعده داده شده را محقق کنند [۱, ۳, ۳۲, ۲۸, ۳۰, ۶۰]. با استفاده از چارچوب مدل سطل زباله انتخاب سازمانی، تصمیمات کلیدی در اجرای پروژه شهر هوشمند و مرکز فرماندهی و کنترل یکپارچه (ICCC) تحلیل شد تا تنش ها و تعاملات میان سازمان های محلی، ایالتی و مشاوران خارجی شناسایی شود [۱۰, ۳۶, ۶۶]. یافته ها نشان می دهند که پروژه های شهر هوشمند از بالا به پایین هدایت می شوند، مشکلات شهری برای تطبیق با دستورالعمل های ملی بازتنظیم می شوند و انتخابات و تغییرات بوروکراتیک می توانند اجرای پروژه را مختل کنند [۴۵, ۴۱, ۳۱, ۵۴]. ICCC به عنوان «راه حل به دنبال مشکل» وارد کوچی شد و با فاصله فزاینده از ساختارهای حکمرانی محلی، ادغام محدودی با فرآیندهای شهری دارد [۱۰, ۶۶]. روش تحقیق شامل مطالعه موردی تک شهری با مردم نگاری، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و تحلیل اسناد رسمی و رسانه ای بود تا تجربه تصمیم گیرندگان و تعاملات کلیدی در اجرای پروژه مستندسازی شود [۱۲, ۴۰, ۶۳, ۴۵]. این مطالعه نشان می دهد که پروژه های شهر هوشمند نه تنها یک مسئله فنی، بلکه یک چالش پیچیده سیاسی و سازمانی هستند و ارائه بینش های عملی برای مدیریت و اجرای پروژه های شهر هوشمند در کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، اهمیت دارد. استفاده از چارچوب های تصمیم گیری سازمانی می تواند کمک کند تا مدیران شهری فرصت ها و موانع کلیدی را شناسایی و راهبردهای موثرتری طراحی کنند. و نهایتا این پژوهش به مدیران شهری اجازه می دهد که از تجربه کوچی درس بگیرند و پروژه های شهر هوشمند ایران را واقع گرایانه، عملی و با درنظر گرفتن ظرفیت های واقعی شهری طراحی و اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

شهرهای هوشمند ، حکمرانی شهری ، مدل سطل زباله ، هند ، ایران