ارزش افزوده تحقیق ارزیابی گرایش ها در لحاظ کردن فضاهای سبز شهری در برنامه ریزی فضایی راهبردی رومانی برای مدیریت شهری ایران

در تحقیق اسلیو و همکارانش [۳۴] بیان شده است که در اروپا، برنامه ریزی فضایی راهبردی increasingly به عنوان رویکردی هدایت شده توسط بخش عمومی شناخته می شود که در آن بازیگران متعدد در فرایندهای مشارکتی گرد هم می آیند تا چشم اندازهای بلندمدت توسعه شهری را شکل دهند [۴–۷]. با وجود اهمیت روبه رشد فضاهای سبز شهری (UGS) در ایجاد شهرهای پایدار و قابل زیست، تحلیل های مقایسه ای و طولی درباره چگونگی ادغام UGS در برنامه های راهبردی شهری هنوز محدود است. با اتکا بر معیارهای هنجاری موجود برای «برنامه راهبردی خوب» و همچنین شواهد عملی، این مطالعه یک چارچوب ارزیابی ارائه می کند که ابعاد ارتباط محور، مبتنی بر شواهد، عمل محور، مشارکتی و تطبیقی برنامه های شهری را می سنجد. این چارچوب بر سه نسل از برنامه های راهبردی در ۱۸ شهر رومانی اعمال شد. نتایج نشان می دهد که، باوجود ذکر گسترده UGS در اسناد، ادغام واقعی و عملیاتی آن ها در راهبردهای قابل اجرا همچنان ناهمگون است. بااین حال، روند مثبت پیشرفت در نسل های جدید برنامه ها مشاهده می شود. تا جایی که اطلاعات موجود اجازه می دهد، این مطالعه نخستین ارزیابی طولی نظام مند از کیفیت برنامه های راهبردی شهری با تمرکز ویژه بر UGS است. یافته ها در بستر مباحث گسترده تر مرتبط با طبیعت برنامه ریزی راهبردی و ضرورت ادغام مولفه های محیطی در آن قرار می گیرد. به کارگیری این چارچوب در کشورهای مختلف می تواند قابلیت انتقال پذیری آن را آشکار کرده و نشان دهد که ساختارهای نهادی، سنت های برنامه ریزی و زمینه های اجتماعی – سیاسی چگونه کیفیت برنامه های راهبردی را در طول زمان شکل می دهند و ارزش افزوده آن برای مدیریت شهری در ایران بیان شده است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی راهبردی ، زیرساخت سبز ، همکاری محور ، تحلیل طولی ، ارزیابی برنامه ، رومانی ، ایران